گوش كن ، دورترين مرغ جهان مي خواند ...
شب سليس است، و يكدست ، و باز ...
شمعداني ها ...
و صدادارترين شاخه فصل ،
ماه را مي شنوند ...
پلكان جلو ساختمان ...
در فانوس به دست ، و در اسراف نسيم ...
گوش كن ...
جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا ...
چشم تو زينت تاريكي نيست ...
پلك ها را بتكان ، كفش به پا كن ، و بيا ...
و بيا تا جايي ،
كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد ...
و زمان روي كلوخي بنشيند با تو ...
و مزامير شب اندام ترا ،
مثل يك قطعه آواز به خود جذب كنند ...
پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت ...
بهترين چيز رسيدن به نگاهي است ...
كه از حادثه عشق تر است ...